Moederliefde tussen de monsters
Ik keek dit op een regenachitge zonadg in Utrecht na een slopende werkweek bij de NGO en... wauw, ik ben echt sprakeloos! Eigenlijk wilde ik lekker voor de vijfde keer dit jaar wegzakken bij een Nora Ephron-film, maar ik liet me overhalen voor deze sci-fi klassieker. En wat bleek? De chemie tussen Ripley en de kleine Newt is simpelweg hartverwarmend; het is bijna een emotioneel moeder-dochter-verhaal dat me net zo diep raakte als de beste rom-com. De dialogen zijn verrassend scherp en de spanning bouwt prachtig op tot die legendarische slot-scène met de power loader. Ik sprong letterlijk van de bank! ✨ Critici doen vaak zo elitair over mijn geliefde rom-coms alsof alleen 'serieuze' cinema ertoe doet, maar Aliens bewijst dat elk meesterwerk — of het nu gaat om ruimte-monsters of de ware liefde — draait om echte menselijke connectie. Ripley is de ultieme heldin met een gigantisch hart. Deze film heeft me compleet verrast en krijgt een ereplaatsje in mijn collectie. 🍿💕
