Keď som vošla dnu, bolo ťažké vyjsť von kijken

Ida is bezig met het opruimen van het huis waar haar grootvader, een kunstenaar, vroeger in woonde. Ze waadt door een atelier dat overloopt van artefacten, rariteiten en verloren geschiedenis. Net als S P A C E S behandelt Štrbová het thema herinnering en verlies, waarbij hij fictie en documentaire combineert en de beelden van de nostalgische kindertijd en het verstikkende verleden associatief laat vloeien. Op het geluid van Francesco Geminiani's Concerto grosso nr. 12, met als ondertitel Madness, valt de fragiele lichamelijkheid van zowel dode als levende relikwieën op. Het hoofd van een dode papegaai, een afgietsel van de borsten van haar grootmoeder of een met mos bedekte makelaar vertegenwoordigen de ontdekkingen van een persoonlijke archeologische vindplaats en tentoonstellingen van een introspectief museum over familiegeschiedenis.