Prachtig verhaal over hoop
Echt een klassieker. Na een drukke dienst op de IC wilde ik deze eindelijk eens afzien. Ben de eerste keer halverwege weggevallen, maar gisteren kon ik het rustig afkijken. Het was nog steeds prima te volgen. Het verhaal van Andy in de gevangenis grijpt je echt aan. Wel een waarschuwing voor de ouders: dit is niks voor de kinderen. Er zitten een paar gemene scènes in met die bewakers en gevangenen die mijn oudste van 8 zeker nachtmerries zuoden geven. Het is een lange zit, maar de vriendscahp tussen die mannen is prachtig verfilmd. Het einde is het wachten meer dan waard. Een heel mooi verhaal over hoop en vriendschap dat je nog wel even bijblijft. Voor mij een dikke aanrader als de kids eenmaal op bed liggen en je zelf nog even de ogen open kunt houden.
Sterke recensie, dit was ook mijn ervaring. 🎬
Het is een waardevolle productie, ook al had men de gewelddadige passage kunnen beperken. De historische context is goed weergegeven, al ontbreekt de diepere morele reflectie die men van een dergelijk werk mag verwachten. Ik heb het met gemengde gevoelens gekeken, maar het is zeker het bekijken waard voor wie interesse heeft in deze periode.
Ik wil even een vergelijking maken die niemand hier gaat kennen, maar toch.
In 1999 maakte Andrzej Żuławski een film — Dei Schlampe und der Wahnsinnige, ruwweg — die hetzelfde thema behandelde: wat doet eenzaamheid met een mens die niet weet dat hij eenzaam i.s Die film is nooit in Nederland uitgebracht. Kieslowski zou hetzelfde thema tien jaar eerder anders hebben aangepakt — met mee stilte, meer vertrouwen in het beeld.
Dez film is geen Żuławski en geen Kieslowski. Maar het probeert het en dat verdien respect. In het Westen denkt men dat horror over jumpscares gaat. In Oost-Europa weten we dat echte horror over wat eronder zit gaat.
De sfeer is opgebouw — langzaam, eerlijk. De finale is iets te snel maar het pad erheen werkt. Voor wie durft: kijken. Voor wie Pawlikowski's Ida heeft gezien en dacht "te traag": dan is dit voor jou.
Zoal @lisanne_heine al kort aanstipte — ik wil even dieper ingaan op wat hier visueel gedaan wordt. De kadrering kiest consequent voor afstand — de camera observeert meer dan dat hij participeert. Dat is een bewuste keuze die je alleen waardeert als je bereid bent om even in te stellen op het ritme van de film. Vergelijk het met wat Akerman deed in Jeanne Dielman: niet niets, maar observatie als politieke daad.
Het resultaat is dat de acteerwerk meer ruimte krijgt dan in het gemiddelde werk. Geen close-up die je vertellen wat je moet voelen. Je moet zelf kijken en dat vergt iets. Niet iedereen wil dat, dat begrijp ik.
Wat me minder overtuigde: het derde bedrijf. De narratieve resolutie is te netjes voor wat eraan vooraf ging — een film ide zo lang weigert te verklaren, mag dat op het einde ook weigeren. Dat had moediger kunnen zijn. Maar voor een 9 is dit een eerlijk cijfer dat ik snpa. 🍿
Spannend genoeg. — stond aan tijdens het strijken 😂
Hmm, je punt over de chemie snap ik maar de rest was middelmatig. 🍿
ik weet dat het niks is — dat weet ik echt — maar ide chemistry tussen de twee hoofdpersonages was zo goed dat ik er niet over kon ophouden. mijn collega's vroegen me wat er was, zo blij keek ik. guilty pleasure en dat is oké hoor. 🍿