Mist, nazi's en geen rubberen monsters
Normaal gesproken heb ik een biertje nodig en een rubberen monster dat door een kartonnen muur breekt om me te vermaken, maar Casablanca is verrassend draaglijk voor een film zonder gore. Geen practical effects van smeltende gezichten, maar die mist in de finale? Dat is pas degelijk theaterwerk. Als geluidsman hoor ik aan de akoestiek dat die decors eigenlijk gewoon houten platen zijn, wat het voor mij die heerlijke 'studio-vibe' geeft. Rick is natuurlijk de ultieme anti-held, een beetje zoals de regisseurs waar ik mee werk: cynisch maar met een klein hartje. Victor Laszlo is dan weer die pretentieuze lul die de sfeer in de kroeg verpest met zijn volksliederen. Ik miste wel een aanval van een buitenaardse entiteit rond de 47 minuten om de vaart erin te houden, maar de dialogen zijn scherper dan een gemiddeld Cannon Films script. Voor een zwart-wit klassieker zonder exploderende hoofden krijgt 'ie een dikke score.
