Tom Klaassen

Eerlijk is eerlikj, ik mis de rubberen maskers en de overduidelijke synthesizers uit de Cannon-tijd een beetje, maar Vikings ramt er toch lekker in. Ragnar is een prima kerel die niet vies is van een beetje ouderwets hak- en breekwerk. Wat ik vooral kan waarderen is dat het er allemaal heerlijk ranzig uitziet. Geen gepolijste Hollywood-onzin, maar modder, bloed en baarden die waarschijnlijk ruiken naar natte hond en oud bier. De actie is lekker rauw; je voelt bijna de impact van die bijlen op die houten schilden. Het is misschien geen sc-ifi met kartonnen ruimteschepen, maar de gore-creativiteit bij sommige veldslagen mag er absoluut zijn. Het tempo ligt hoog en voor je het weet zit je drie afleveringen diep met een koud pilsje in je hand. Gewoon eerlijk vermaak zonder dat irritante A24-filosofische gedoe. Prima spul.

Kijk, normaal gesproken trek ik dit soort emotioneel gedoe niet zo goed. Geef mij maar een rubberen alien of een Chuck Norris-flick waarin iemands kop eraf wordt getrokken op minuut 42. In Good Will Hunting zit helaas geen enkel praktisch effect en de gore-factor is nul, tenzij je die foute kapsels uit de late jaren '90 meetelt. Het is allemaal een beetje té 'A24' avant-la-lettre voor mijn doen; veel te veel praten en te weinig ontploffingen. Als geluidsman hoor ik dat de dialoog er strak op staat, maar ik miste toch een ronkende synthesizer-score van Tangerine Dream. Matt Damon is een wiskundig genie, maar kan hij ook een rubber-monster van drie meter uitschakelen? Waarschijnlijk niet. Toch kijkt het best lekker weg met een koud biertje erbij. Geen Cannon-meesterwerk, maar voor een keertje best te doen.

Normaal gesproken heb ik een biertje nodig en een rubberen monster dat door een kartonnen muur breekt om me te vermaken, maar Casablanca is verrassend draaglijk voor een film zonder gore. Geen practical effects van smeltende gezichten, maar die mist in de finale? Dat is pas degelijk theaterwerk. Als geluidsman hoor ik aan de akoestiek dat die decors eigenlijk gewoon houten platen zijn, wat het voor mij die heerlijke 'studio-vibe' geeft. Rick is natuurlijk de ultieme anti-held, een beetje zoals de regisseurs waar ik mee werk: cynisch maar met een klein hartje. Victor Laszlo is dan weer die pretentieuze lul die de sfeer in de kroeg verpest met zijn volksliederen. Ik miste wel een aanval van een buitenaardse entiteit rond de 47 minuten om de vaart erin te houden, maar de dialogen zijn scherper dan een gemiddeld Cannon Films script. Voor een zwart-wit klassieker zonder exploderende hoofden krijgt 'ie een dikke score.