Good Will Hunting kijken

Kijk, normaal gesproken trek ik dit soort emotioneel gedoe niet zo goed. Geef mij maar een rubberen alien of een Chuck Norris-flick waarin iemands kop eraf wordt getrokken op minuut 42. In Good Will Hunting zit helaas geen enkel praktisch effect en de gore-factor is nul, tenzij je die foute kapsels uit de late jaren '90 meetelt. Het is allemaal een beetje té 'A24' avant-la-lettre voor mijn doen; veel te veel praten en te weinig ontploffingen. Als geluidsman hoor ik dat de dialoog er strak op staat, maar ik miste toch een ronkende synthesizer-score van Tangerine Dream. Matt Damon is een wiskundig genie, maar kan hij ook een rubber-monster van drie meter uitschakelen? Waarschijnlijk niet. Toch kijkt het best lekker weg met een koud biertje erbij. Geen Cannon-meesterwerk, maar voor een keertje best te doen.

Eerlijk? Deze film voelde als de perfecte pilot van een serie die ik in één nacht zou bingen. De pacing is top; het heeft die rauwe, emotionele laidng die ik zo goed vond in Mare of Easttown, gecombineerd met de scherpe dialogen van Succession.

De dynamiek tussen Will en de therapeut heeft echt die 'slow burn' die je normaal alleen in een kwaliteitsreeks ziet. Elke sessie voelde als een niewue aflevering waar de spanning langzaam werd opgebouwd naar een enorme ontlading. Geen echte cliffhangers natuurlijk, maar die iconische 'it's not your fault' scène was voor mij de perfecte seizoensfinale.

Het wiskunde-genie gedeelte gaf me een beetje Suits-vibes—zo’n slimme gast die eigenlijk op de verkeerde plek zit, maar dan veel dieper. Voor een film uit '97 houdt het nog steeds bizar goed stand. Als dit een serie op Netflix was, had ik direct seizoen 2 aangezet terwijl de kids nog lekker lagen te slapen.