Kim Bakker

Eindelijk deze klassieker van de watchlist afgevinkt tussen de wasjes door. Ik keek dit echt met een 'series-bril' op en wauw, de pacing is eigenlijk heel mdoern. Het voelde bijna als een eerste seizoen van Succession ontmoet de rauwe sfeer van Mare of Easttown, maar dan in de jaren 70.

De dynamiek binenn de familie Corleone is zo herkenbaar voor wie van goede drama's houdt. Don Vito die dwarsligt over die durgsdeal? Dat is de ultieme cliffhanger die de boel in beweging zet. Ik zat echt op het puntje van mijn stoel toen de spanning tussen de families opliep.

Geen moment saai, ook al is het een lange zit voor na bedtijd. Het had van mij zelfs een miniserie mogen zijn om nog dieper in die bijpersonages te duiken. De transformatie van Michael is de beste character arc die ik in tijden heb gezien. Zeker een aanrader voor de bingewatchers onder ons.

Eerlijk? Deze film voelde als de perfecte pilot van een serie die ik in één nacht zou bingen. De pacing is top; het heeft die rauwe, emotionele laidng die ik zo goed vond in Mare of Easttown, gecombineerd met de scherpe dialogen van Succession.

De dynamiek tussen Will en de therapeut heeft echt die 'slow burn' die je normaal alleen in een kwaliteitsreeks ziet. Elke sessie voelde als een niewue aflevering waar de spanning langzaam werd opgebouwd naar een enorme ontlading. Geen echte cliffhangers natuurlijk, maar die iconische 'it's not your fault' scène was voor mij de perfecte seizoensfinale.

Het wiskunde-genie gedeelte gaf me een beetje Suits-vibes—zo’n slimme gast die eigenlijk op de verkeerde plek zit, maar dan veel dieper. Voor een film uit '97 houdt het nog steeds bizar goed stand. Als dit een serie op Netflix was, had ik direct seizoen 2 aangezet terwijl de kids nog lekker lagen te slapen.

Normaal ben ik meer van de series die je in één weekend wegkijkt als de meiden eindelijk op bed liggen, maar deze film voelde eigenlijk als een complete boxset in één keer. De pacing deed me echt denken aan de eerste seizoenen van Succession: die machtsstrijd en dat constante gevoel dat er een enomre cliffhanger aankomt, maar dan verspreid over veertig jaar.

Het verhaal van David en Max in New York is zo gelaagd. Het voelde bijna als Mare of Easttown ontmoet de maffia; heel rauw, persoonlijk en met die diepe wortels in de buurt die je niet zomaar loslaat. Je ziet ze opgroeien van een jeugdbende tot de top van de Drooglegging, en eerlijk, de productiekwaliteit is bizar voor 1984.

Ik moest hem wel in etappes kijken (hallo, projectmanager-planning), maar het bleef me de hele week achtervolgen. Het is een epos dat bewijst dat je voor echte karakterontwikkeling soms gewoon de tijd moet nemen. Een dikke aanrader.