Een heel seizoen aan drama in één film
Normaal ben ik meer van de series die je in één weekend wegkijkt als de meiden eindelijk op bed liggen, maar deze film voelde eigenlijk als een complete boxset in één keer. De pacing deed me echt denken aan de eerste seizoenen van Succession: die machtsstrijd en dat constante gevoel dat er een enomre cliffhanger aankomt, maar dan verspreid over veertig jaar.
Het verhaal van David en Max in New York is zo gelaagd. Het voelde bijna als Mare of Easttown ontmoet de maffia; heel rauw, persoonlijk en met die diepe wortels in de buurt die je niet zomaar loslaat. Je ziet ze opgroeien van een jeugdbende tot de top van de Drooglegging, en eerlijk, de productiekwaliteit is bizar voor 1984.
Ik moest hem wel in etappes kijken (hallo, projectmanager-planning), maar het bleef me de hele week achtervolgen. Het is een epos dat bewijst dat je voor echte karakterontwikkeling soms gewoon de tijd moet nemen. Een dikke aanrader.
ngl ik twijfelde maar dit slap harde dan ik dacht. echt. 😅
jij verwoordt het beter dan ik kon. Dit is het.
Zoals @bram_hoogendoorn al kort aanstipte — ik wil even dieper ingaan op wat hier visueel gedaan wordt. De kadrering kiest consequent voor afstand — de camera observeert meer dan dat hij participeert. Dat is een bewuste keuze die je alleen waardeert als je bereid bent om even in te stellen op het ritme van de film. Vergelijk het met wat Akerman deed in Jeanne Dielman: niet niets, maar observatie als politieke daad.
Het resultaat is dat de acteerwerk meer ruimte krijgt dan in het gemiddelde werk. Geen close-ups die je vertellen wat je moet voelen. Je moet zelf kijken en dat vergt iets. Niet iedereen wil dat, dat begrijp ik.
Wat me minder overtuigde: het derde bedrijf. De narratieve resolutie is te netjes voor wat eraan vooraf ging — een film die zo lang weigert te verklaren, mag dat op het einde ook weigeren. Dat had moediger kunnen zijn. Maar voor een 9 is dit een eerlijk cijfer dat ik snap.
ej tof 👀