Gargantua, Gravity en de Love-Trope
Bevat spoilers — klik om te tonen
Itnerstellar is zo'n film die ik als physics PhD natuurlijk door een specifieke lens bekijk. Nolan probeert hier echt diep te gaan op General Relativity, en eerlijk, die visualisatie van Gargantua blijft de gold standard. Maar wat de film eigenlijk vraagt is: is informatiebehoud via menselijke connectie een valide natuurwet? Cooper die achter die boekenkast belandt is een interessante take op bulk-dimensionale existence, al wordt het tegen het einde wel erg sentimenteel voor een biopunk-liefhebber zoals ik. Ik hou van de schaarste in het begin – die 'dust bowl' vibe voelt akelig realistisch in onze huidige klimaatcontext. De NASA-sectie had bijna iets van een clandestine operation, wat ik wel vibe. Mijn grootste issue? De 'love transcends dimensions' trope. Physics-wise is het natuurlijk bullshit, maar narratief snap ik de necessity om de kikjer niet te verliezen in pure math. Het einde is voor velen misschien te 'happy', maar ik zie de ambivalentie in het feit dat de mensheid nu een nomadische existence in O'Neill cylinders leidt. We zijn gered, maar de aarde is definitief dood. Dat verlies van onze 'cradle' wordt vaak vergeten. Een solide 8, vooral omdat Zimmer's score de ruimtetijd letterlijk lijkt te buigen. Great cinematography, al mocht de science soms net wat minder 'magic' zijn.
