Antigif voor de MCU-infectie
Eindelijk weer eens iets dat me niet behandelt als een hersendode consument die alleen maar vrolijk wordt van mannen in spandex en groene schermen. Terwijl de massa zich verdringt voor de zoveelste zielloze Marvel-herhaling – ja, ik kijk naar jullie, Disney-slaven – laat Bong Joon-ho zien wat cinema echt betekent. Parasite is geen 'content', het is een mokerslag.
Het gezin Kim dat zich als een virus naar binnen vreet bij de Parks is zo pijnlijk herkenbaar in hun overlevingsdrang. Geen CGI-explosies nodig om de spanning op te bouwen; de architectuur van dat huis doet al het werk. De overgang van zwarte komedie naar die bloedstollende thriller in de kelder? Dat is vakmanschap waar die omhooggevallen regisseurs in Hollywood alleen maar van kunnen dromen terwijl ze hun checks van Kevin Feige verzilveren.
Wat me vooral raakt is hoe deze film de klassenstrijd fileert zonder dat belerende vingertje dat je in westerse 'sociaal bewogen' cinema vaak ziet. Het is rauw, het is ranzig, en het is visueel een genot. Geen enkele frame volet overbodig. Natuurlijk zullen de meeste mensen het 'te traag' vinden omdat er niemand door een muur vliegt, maar dat zegt meer over hun verrotte aandachtsspanne dan over Bong. Het is verfrissend om weer eens een film te zien die een ziel heeft in plaats van een marketingbudget van tweehonderd miljoen. Cinema leeft nog, zolang we dit soort meesterwerken maar blijven beschermen tegen de verstikkende tentakels van de blockbuster-industrie.
