The Matrix kijken

Als webdeveloper uit Zwolle is die simulatie-vibe natuurlijk herkenbaar, maar laten we eerlijk zijn: de MCU deed die 'reality bending' vsiuals in Doctor Strange toch net wat strakker. 😉 Toch is The Matrix een absolute classic. Neo die ontdekt dat de wereld een soort glitch-vrije code is (was het op m'n werk maar zo'n feest) blijft echt epic. Ik miste alleen een vette post-credits scene om te teasen naar de sequels, dat zijn we bij Marvel wel gewend. Qua 'dark and gritty' sfeer doet dit trouwens alles wat die DC-zooi probeert, maar dan wél met een goed script en zonder dat je meteen depressief wordt. 😜 De actie is top, bijna comic-accuracy niveau van de betere Avengers-flicks. Geen vette easter eggs naar een groter cinematic universe helaas, maar voor 1999 was dit echt next-level. Zeker beter dan die Snyder-cut ellende. 9/10 omdat Keanu gewoon een legend is!

Kijk, als embedded engineer kijk ik natuurlijk met een net wat andere bril naar het hele concept van een gesimuleerde realiteit dan de gemiddelde bioscoopganger die alleen voor de bullet-time komt. Hoewel de Wachowski’s visueel echt wel een mijlpaal hebben neergezet die doet denken aan de sfeer uit Gibson's Neuromancer — wat overigens een veel coherenter beeld schetst van cyberspace — rammelt de interne logica aan alle kanten. Laten we het even hebben over die befaamde plot-hole: de mensheid gebruiken als batterij. Thermodynamisch gezien is dat volslagen idioot; de energie die je nodig hebt om een menselijk lichaam in leven te houden is vele malen groter dan de output die je eruit kunt trekken. Als de machines echt zo efficiënt waren, hadden ze wel een simpele fusiereactor gebouwd in plaats van dit logistieke drama met miljarden bio-units. Verder is de overgang van de Matrix-kernel naar de fysieke wereld in de Nebuchadnezzar interessant qua world-building, maar de regels van wat wel en niet kan binnen de simulatie verschuiven net iets te vaak om het echt hard sci-fi te mogen noemen. Het voelt soms meer als soft sci-fi met een filosofisch sausje van Badurillard dat ze ergens in een introductiecursus hebben opgepikt. Toch moet ik toegeven dat de sfeeropbouw en de manier waarop ze de 'digital rain' visueel vertalen naar een soort groene monochrome terminal-esthetiek me erg aanspreekt, ook al missen we de emotionele diepgang die een echt goed geschreven protagonist zou moeten hebben. Het is een vermakelijke simulatie, maar voor de echte consistentie blijf ik toch liever bij Asimov en mijn herleesbeurten van Foundation.