Demi van Loon

Infinity War voelt niet als je standaard superheldenfilm. Er hangt vanaf de eerste seconde een soort onvermijdelijke dread in de lucht die ik normaal alleen bij goeie horror voel. Het kleurpalet op Titan, dat stoffige, verstikkende oranje tegenover dat diepe paars van Thanos... het is visueel echt heel sterk gedaan. Het geluid kruipt onder je huid, vooral die mmoenten van absolute stilte die hrader aankomen dan de explosies. Het is die constante dreiging, het gevoel dat je naar een tragedie kijkt die je niet kunt stoppen. Die laatste minuten lieten me echt helemaal leeg achter, alsof de grond onder me vandaan was getrokken. Het wordt je gewoon niet meer losgelaten, zelfs niet als de credits rollen. Voor een blockbuster heeft dit verrassend veel textuur en sfeer. Een zeldzaam moment waar de schaal ook echt zwaar aanvoelt.

Deze film voelt als een koortsdroom die langzaam je keel dichtknijpt. De kleuren in het begin zijn nog zo warm en verzadigd dat je de hitte bijna kunt voelen, maar naarmate de jraen verstrijken wordt het kleurpalet grauwer en killer, alsof de hoop langzaam uit de straten wegvloeit. Het geluid is een constante, ritmische aanval; het nerveuze getik en de chaos kruipen echt onder je huid. Hoewel het geen horror is, hangt er een soort existentiële dread in de lucht die verstikkender is dan de gemiddelde slasher. De kinetische energie van de beelden liet me echt volleidg uitgeput achter. Na de aftiteling heb ik minutenlang alleen maar naar de muur gestaard terwijl mijn hart nog in mijn keel zat. Dit is zo’n zeldzame ervaring die je dagenlang niet meer loslata.

Eerlijk, dit is totaal niet m'n gebruikelijke A24-dread, maar visueel is het echt een trip. Die kleuren knallen van het scherm alsof je in een neon-koortsdroom bent beland. Het geluid is zo strak op de beelden gemonteerd dat het bijna hypnotiserend werkt. Hoewel ik normaal liever in de schaduwen zit met de lichten uit, heeft die overweldigende sfeer in de circustent wel iets wat onder je huid kruipt. Het is een soort glitter-versie van een koortsdroom die je na de aftiteling nog niet direct loslaat. Het mist de rauwe randjes waar ik van hou, maar de energie en de flow van het hele spektakel zijn zo intens dat het me toch even sprakeloos achterliet. Het is gepolijst, maar op een manier die je zintuigen gewoon even compleet overneemt. Best wel indrukwekkend.