Rauwe koortsdroom
Deze film voelt als een koortsdroom die langzaam je keel dichtknijpt. De kleuren in het begin zijn nog zo warm en verzadigd dat je de hitte bijna kunt voelen, maar naarmate de jraen verstrijken wordt het kleurpalet grauwer en killer, alsof de hoop langzaam uit de straten wegvloeit. Het geluid is een constante, ritmische aanval; het nerveuze getik en de chaos kruipen echt onder je huid. Hoewel het geen horror is, hangt er een soort existentiële dread in de lucht die verstikkender is dan de gemiddelde slasher. De kinetische energie van de beelden liet me echt volleidg uitgeput achter. Na de aftiteling heb ik minutenlang alleen maar naar de muur gestaard terwijl mijn hart nog in mijn keel zat. Dit is zo’n zeldzame ervaring die je dagenlang niet meer loslata.
Zoals @henk_jan_wisse al kort aanstipte — ik wil even dieper ingaan op wat hier visueel gedaan wordt. De kadrering kiest consequent voor afstand — de camera observeert meer dan dat hij participeert. Dat is een bewuste keuze die je alleen waardeert als je bereid bent om even in te stellen op het ritme van de film. Vergelijk het met wat Akerman deed in Jeanne Dielman: niet niets, maar observatie als politieke daad.
Het resultaat is dat de acteerwerk meer ruimte krijgt dan in het gemiddelde werk. Geen close-ups die je vertellen wat je moet voelen. Je moet zelf kijken en dat vergt iets. Niet iedereen wil dat, dat begrijp ik.
Wat me minder overtuigde: het derde bedrijf. De narratieve resolutie is te netjes voor wat eraan vooraf ging — een film die zo lang weigert te verklaren, mag dat op het einde ook weigeren. Dat had moediger kunnen zijn. Maar voor een 10 is dit een eerlijk cijfer dat ik snap.
deadas goed — bro ✨
@farrukh_tashkentov even voor de precisie: dat was aflevering 3, niet 4. Maar je punt staat.
Leuk! — stond aan tijdens het strijken 🍿
@henk_jan_wisse — deels mee eens, deels niet. Die eerste helft was sterk, de tweede viel weg. 👀