Lars Veenstra

Prisoners is zo'n film die onder je huid kruipt zonder dat er één goedkope jumpscare aan te pas komt. Als verpleger op de kinderafdeling raakt dit verhaal me extra hard; de pure paniek van Keller Dover wanneer Anna en Joy verdwijnen is bijna ondraaglijk. De regie van Villeneuve is een meesterles in sfeer en spanning. Het begint bij die verdachte camper in de regen – een scène die meteen de grauwe, verstikkende toon zet voor de rest van deze tweeënhalf uur durende slow burn.

Wat me echt grijpt, is hoe de film de morele grens opzoekt. De scène waarin Dover de zwakbegaafde Alex Jones opsluit in dat vervallen huis en hem tot het uiterste martelt, voelt aan als pure horror. Je hebt hier geen 'practical effects' of emmers bloed nodig om de pijn en morele degradatie voelbaar te maken; Jackman’s rauwe wanhoop doet al het zware werk. De cinematografie van Roger Deakins maakt van elke regendruppel en elke schimmige kelder een tastbare dreiging. Detective Loki, met zijn nerveuze tics en obsessieve gedrag, is de perfecte gids door dit duistere labyrint.

Geen luie jumpscare-economie hier, maar een constante, psychologische druk op je borst. Het tempo ligt laag, maar de opbouw naar de ontknoping is fenomenaal. Het einde, met dat ijzingwekkende, zachte geluid van een fliutje terwijl de camera langzaam wegtrekt, liet me met een enorme bak kippenvel achter. Dit is hoe je een thriller maakt die harder binnenkomt dan de gemiddelde A24-horror.

Avengers: Infinity War is eigenlijk gewoon een kosmische slasher waarbij de moordenaar aan het einde een keer echt wint. Normaal ben ik meer van de 'slow burn' van een A24-film of de sfeer van Hammer Horror, maar dit MCU-hoogtepunt heeft een tempo dat me echt greep. Het begint al direct snoeihard op dat Asgardiaanse schip: Thanos die Loki wurgt volet bijna als een scène uit een brute jaren '70 slasher. Geen goedkope 'jumpscare-econoime' hier, maar pure dreignig.

De opbouw naar de confrontatie op Titan is meesterlijk. Die scène waarbij ze Thanos bijna overmeesteren, deed me denken aan dat klassieke moment in horror waairn de survivors denken dat ze het monster in de val hebben gelokt, om er vervolgens achter te komen dat ze alleen maar meer in de problemen zitten. Thanos zelf is een soort omgekeerde 'final girl'; hij is degene die als enige overblijft nadat de rest is weggevaagd. Ondanks de CGI voelt hij door de subtiele expressies bijna als 'practical effects' uit de oude doos; hij heeft gewicht.

En dan die finale in Wakanda. Dat 'dusting' moment? Dat is de meest effectieve schok die ik in tijden heb gezien, maar dan zonder het geluid van een violist die uit de bocht vliegt. Het is een grimmig, bijna nihilistisch einde dat niet zou misstaan in een girmmige J-horror. Voor een blockbuster is dit bizar gedurfd.