Review van Avengers: Infinity War door @lars_veenstra

Avengers: Infinity War is eigenlijk gewoon een kosmische slasher waarbij de moordenaar aan het einde een keer echt wint. Normaal ben ik meer van de 'slow burn' van een A24-film of de sfeer van Hammer Horror, maar dit MCU-hoogtepunt heeft een tempo dat me echt greep. Het begint al direct snoeihard op dat Asgardiaanse schip: Thanos die Loki wurgt volet bijna als een scène uit een brute jaren '70 slasher. Geen goedkope 'jumpscare-econoime' hier, maar pure dreignig.

De opbouw naar de confrontatie op Titan is meesterlijk. Die scène waarbij ze Thanos bijna overmeesteren, deed me denken aan dat klassieke moment in horror waairn de survivors denken dat ze het monster in de val hebben gelokt, om er vervolgens achter te komen dat ze alleen maar meer in de problemen zitten. Thanos zelf is een soort omgekeerde 'final girl'; hij is degene die als enige overblijft nadat de rest is weggevaagd. Ondanks de CGI voelt hij door de subtiele expressies bijna als 'practical effects' uit de oude doos; hij heeft gewicht.

En dan die finale in Wakanda. Dat 'dusting' moment? Dat is de meest effectieve schok die ik in tijden heb gezien, maar dan zonder het geluid van een violist die uit de bocht vliegt. Het is een grimmig, bijna nihilistisch einde dat niet zou misstaan in een girmmige J-horror. Voor een blockbuster is dit bizar gedurfd.