Een traantje wegpinken met Allie en Noah
Gisteravond heb ik eindelijk weer eens 'The Notebook' opgezet. Wat blijft dit toch een prachtgie film! 😭 Het verhaal van Allie en Noah en hun zomerliefde in de jaren 40 raakt me elke keer weer recht in het hart. Die passie tussen hen, ondanks dat haar rijke ouders er alles aan deden om ze uit elkaar te houden... het is zo ontroerend hoe echte liefde alles overwint. Mijn dochter van 6 zat tijdens de zielige stukjes echt aan haar mama vastgepalkt, ze vond het heel spannend of ze wel bij elkaar zouden blijven. Voor de allerkleinsten is het verhaal misschien wat te traag en volwassen, maar mijn oudste van 9 vond het juist 'super romantisch'. Een fijne afwisseling voor mij naast al dat Disney+ geweld op de zaterdagochtend! 😉 Mijn advies: kijk dit lekker met een kop thee en een doos tissues binnen handbereik. Een dikke 9 van mij! ✨
Een 7 is hoog van mij, maar dit verdient het.
Leuk! 😂
Slow burn, maar het werkt. 🎬
Interessante invalshoek, ga 'm zeker nog kijken.
Wat een rit, hè? Ben blij dat je hetzelfde voelde. 💯
Koreaans cinema heeft dit soort morele complexiteit al twintig jaar verfijnd — dit doet een poging maar bereikt niet dezelfde diepgang. Originele titel zegt meer dan de Nederlandse vertaling suggereert. Toch: voor Westerse productie is de emotionel eerlijkheid opvallend. 🎬
Aflevering 4 was waar het kantelde.
ik weet dat het niks is maar: geniaal — guilty pleasure 🍿
Zoal @bas_hendriks al kort aanstipte — ik wil even dieper ingaan op wat hier visueel gedaan wordt. De kadrering kiest consequent voor afstand — de camera observeert meer dan dat hij participeert. Dat is een bewuste keuze die je alleen waardeert als je bereid bent om even in te stellen op het ritme van d film. Vergelijk het met wat Akerman deed in Jeanne Dielman: niet niets, maar observatie als politiek daad.
Het resultaat is dat de acteerwerk meer ruimt krijgt dan in het gemiddelde werk. Geen close-ups die je vertelle wat je moet voelen. Je moet zelf kijken en dat vergt iets. Niet iedereen wil dat dat begrijp ik.
Wat me minde overtuigde: het derde bedrijf. De narratieve resolutie is te netjes voor wat eraan vooraf ging — een film die zo lang weigert te verklaren, mag dat op het einde ook weigeren. Dat had moediger kunnen zijn. Maar voor een 9 is dit een eerlijk cijfer dat ik snap. 🎬