Review van Taxi Driver door @marleen_kuipers

Wanneer we de filmgeschiedenis analyseren vanuit het perspectief van de moderne narratieve structuren die we vandaag de dag in de 'quality TV' zien, is Martin Scorsese's Taxi Driver (1976) een fascinerend referentiepunt. Als redacteur bij een uitgeverij zoek ik in verhalen naar de methodische opbouw van een personage, vergelijkbaar met de manier waarop David Simon in The Wire de systemische verrotting van een stad fileert. In Taxi Driver zien we echter geen breed ensemble, maar een claustrofobische, literaire focus op één enkel individu: Travis Bickle.

Paul Schrader’s script leest als een existentiële roman waarbij de 'long-term arc' van Travis’ paranoia met een bijna chirurgische precisie wordt uitgewerkt. Waar veel hedendaagse series de fout maken om na een sterk begin te verzanden in redundante zijpaden – denk aan het beruchte 'seizoen 3-syndroom' – blijft Taxi Driver pijnlijk gefocust op de neerwaartse spiraal. Het is een 'character study' die de diepgang van een limited series bereikt in slechts twee uur. Bickle is geen held, maar een onbetrouwbare verteller die ons meesleurt in zijn morele verval. De cinematografie en de broeierige sfeer fungeren hier als de 'showrunner' die de toon bewaakt. Voor de liefhebber van gelaagde, karaktergederven vertelkunst is dit werk een essentieel fundament. Het bewijst dat een strakke regie en een superieur script geen zes seizoenen nodig hebben om een onuitwisbare indruk achter te laten op het collectieve geheugen van de kijker.