Amerikaans spektakel versus de nuchtere realiteit
Het fenomeen van de gemaskerde misadadbestrijder blijft een typisch Amerikaans tijdverdrijf, waarbij men in 'Marvel's Daredevil' poogt de rauwe werkelijkheid van een wijk als Hell’s Kitchen te verbeelden. Als liefhebber van het Nederlandse filmproduct, in het bijzonder het vroege werk van Paul Verhoeven, valt direct op hoeveel kapitaal men in deze productie heeft geïnvesteerd. Hoewel de cinematografie en de choreografie van de gevechten onmiskenbaar van hoog niveau zijn, vraag ik mij af wat een regisseur van eigen bodem met een fractie van dit budget had kunnen bereiken.
De verhaallijn rondom de blinde advocaat Matt Murdock is boeiend, juist omdat de gebruikelijke sentimentele valkuilen grotendeels worden vermeden. Murdock is geen onfeilbare held, maar een man die worstelt met zijn morele kompas en fysieke beperkingen. Het is een mate van ernst die ik doorgaans meer associeer met Europese drama’s dan met Hollywood-franchises. De hardheid van de actie is welkom en doet bij vlagen denken aan de ongepolijste Nederlandse misdaadfilms uit de jaren tachtig, al blijft de Amerikaanse hang naar spektakel dominant.
Ondanks de indrukwekkende uitvoering blijft het een commercieel product dat de diepgang van onze nationale cinema mist. Het is degelijk amusement, maar het haalt het niet bij de rauwe authenticiteit van een goed Nederlands drama.
