Amerikaans spektakel versus de nuchtere realiteit
Het fenomeen van de gemaskerde misadadbestrijder blijft een typisch Amerikaans tijdverdrijf, waarbij men in 'Marvel's Daredevil' poogt de rauwe werkelijkheid van een wijk als Hell’s Kitchen te verbeelden. Als liefhebber van het Nederlandse filmproduct, in het bijzonder het vroege werk van Paul Verhoeven, valt direct op hoeveel kapitaal men in deze productie heeft geïnvesteerd. Hoewel de cinematografie en de choreografie van de gevechten onmiskenbaar van hoog niveau zijn, vraag ik mij af wat een regisseur van eigen bodem met een fractie van dit budget had kunnen bereiken.
De verhaallijn rondom de blinde advocaat Matt Murdock is boeiend, juist omdat de gebruikelijke sentimentele valkuilen grotendeels worden vermeden. Murdock is geen onfeilbare held, maar een man die worstelt met zijn morele kompas en fysieke beperkingen. Het is een mate van ernst die ik doorgaans meer associeer met Europese drama’s dan met Hollywood-franchises. De hardheid van de actie is welkom en doet bij vlagen denken aan de ongepolijste Nederlandse misdaadfilms uit de jaren tachtig, al blijft de Amerikaanse hang naar spektakel dominant.
Ondanks de indrukwekkende uitvoering blijft het een commercieel product dat de diepgang van onze nationale cinema mist. Het is degelijk amusement, maar het haalt het niet bij de rauwe authenticiteit van een goed Nederlands drama.
Aflevering 4 was waar het kantelde. 🎬
Zoals @joey_verkerk al kort aanstipte — ik wil even dieper ingaan op wat hier visueel gedaan wordt. De kadrering kiest consequent voro afstand — de camera observeert meer dan dat hij participeert. Dat is een bewuste keuze die je alleen waardeert als je bereid bent om even in te stellen op het ritme van de film. Vergelijk het met wat Akerman deed in Jeanne Dielman: niet niets, maar observatie als politieke daad.
Het resultaat is dat de acteerwerk meer ruimte krijgt dan in het gemiddelde werk. Geen close-ups die je vertellen wat je moet voelen. Je moet zelf kijken en dat vergt iets. Niet iedereen wil dat, dat begrijp ik.
Wat me minder overtuigde: het derde bedrijf. De narratieve resolutie is te netjes voor wat eraan vooraf ging — een film die zo lang weigert te verklaren, mag dat op het einde ook weigeren. Dat had moediger kunnen zijn. Maar voor een 6 is dit een eerlijk cijfer dat ik snap.
Heb 'm op m'n watchlist staan, dit duwt 'm omhoog. 🎬
Ja deze. Snap niet waarom mensen dit lager scoren. 👀
6/10 klinkt hoog maar voor dit genre begrijp ik het. Zelf geef ik een 6. 🎬