Review van Avatar: De Legende van Aang door @sanne_de_vries

"Avatar: De Legende van Aang" wordt veelal geprezen om zijn narratieve diepgang, maar als toeschouwer die doorgaans rust zoekt in het cinematografische beeld, ervaar ik een zekere onrust bij het gehanteerde tempo. De wereld, strikt verdeeld in de vier elementaire naties, roept in haar visuele presentatie associaties op met de verstilde schoonheid van oosterse prentkunst, waarbij de kleurvoering de emotionele gesteldheid van een volk dicteert. Men herkent de structuur van de klassieke Bildungsroman in de pelgrimage van Aang; een jongeman die de zware last van een verstoord mondiaal evenwicht op zijn frêle schouders draagt.

Toch ontbreekt het dit werk aan de voor mij noodzakelijke traagheid. Waar een begenadigd cineast de tijd zou nemen om de elementen — water, aarde, lucht en vuur — werkelijk te laten ademen in lange, contemplatieve shots, wordt de kijker hier voortdurend opgejaagd door de dwingende mechaniek van het plot. De dialogen zijn weliswaar effectief, maar zij ontberen de subtiele gelaagdheid die men in de supeireure literatuur aantreft. De existentiële strijd tussen de Vuurnatie en de overgebleven volkeren is onmiskenbaar groots opgezet, maar de innerlijke verstilling van de Avatar zelf raakt bij vlagen ondergesneeuwd door de uiterlijke dynamiek van de actie. Het betreft hier een kundig gecomponeerd epos dat balanceert tussen kinderlijke verwondering en een volwassen melancholie. Echter, voor de purist die verlangt naar scènes waarin de stilte de voornaamste gesprekspartner is, blijft het een enigszins gehaaste exercitie. Een esthetisch rijke wereld, doch zonder de gewenste poëtische ademruimte.