Een degelijke poging maar zonder de ziel van weleer
De film Dallas Buyers Club tracht een tijdsbeeld te schetsen van de jaren tachtig, een periode die ik mij nog levendig herinner. Hoewel de heer McConaughey verdienstelijk speelt, ontkom ik niet aan de indruk dat men tegenwoordig vooral indruk wil maken met uiterlijk vertoon en fysieke transformaties. In de jaren zeventig en tachtig hadden we acteurs die met een blik meer konden zeggen dan deze hele productie in twee uur. Het verhaal over Ron Woodroof en de strijd tegen de medische gevestigde orde is op zichzelf niet onaardig, maar het voelt allemaal wat geforceerd aan. Men probeert de kijker met opzet een schuldgevoel aan te praten over hoe er toen met patiënten werd omgegaan. Het is een thema dat we al vaker en beter hebben gezien in klassiekers uit mijn tijd, zoals bijvoorbeeld in het werk van een Alan J. Pakula. Er wordt tegenwoordig veel te veel nadruk gelegd op sentimenteel drama om het drama zelf te maskeren. Voor een gepensioneerde elektricien uit Drachten is dit simpelweg weer een moderne film die de oprechte diepgang van de oude meesters mist. Het is degelijk vakmanschap, maar de ziel ontbreekt. Ik had liever een film van Sidney Lumet geizen over dit onderwerp. Het is niet slecht, maar zeker geen meesterwerk.
Spot on. Heb 'm net uit en zit hier nog van bij te komen. 😅
Eindelijk iemand die het opmerkt. Die scène met die ekuze halverwege blijft hangen. 😅
6/10 klinkt hoog maar voor dit genre begrijp ik het. Zelf geef ik een 6.
Goeie analyse. Voeg 'm toe aan mijn lijst.
Park Chan-wook zou dit anders aanpakken.
Het brengt een boodschap die de hedendaagse mens goed kan gebruiken, hoe je er ook over denkt.
analytisch gezien correct.
zeker wete beter dan 1.
in China hadden ze dit anders gedaan.