Review van The Simpsons door @bram_hoogendoorn

Hoewel de visuele grammatica in deze vroege incarnatie van Springfield nog de ongepolijste ruwheid van een haastig neergepenseeld fresco bezit, is de kadrering van het disfunctionele gezinsleven in 'The Simpsons' van een ontluisterende precisie die men zelden aantreft in het doorgaans zo oppervlakkige medium van de Amerikaanse animatie. De mise-en-scène van de nucleaire reactor, waar Homer de tragikomische personificatie vormt van een moderne Sisyphus-arbeid, contrasteert op indringende wijze met de claustrofobische huiselijke ruimtes waar Marge met een bijna martelaarsachtig geduld de onvermijdelijke fragmentatie van het nucleaire gezin tracht te bezweren. Men herkent hier een ritme dat, hoewel het de meditatieve stiltes van een Bergman — wiens schaduw over het existentiële onbehagen van deze personages lijkt te hangen — node mist, toch een zekere gravitas behoudt door de constante dreiging van moreel en sociaal verval. Bart fungeert als de anarchistische katalysator tegen de verstikkende burgerlijkheid, terwijl Lisa, wiens intellectuele isolement doet denken aan de eenzame protagonisten uit de vroege cinema van Antonioni, het geheel verheft tot een sociaal-maatschappelijk traktaat. Het is in de subtiele, haast verwaarloosde details, zoals de ritmische passiviteit van Maggie’s speen tegenover de groteske architectuur van een vervallende stad, dat Matt Groening een universum schept dat een diepe, bijna tastbare melancholie herbergt. De kille kadrering van de buitenwijken fungeert als een genadeloze dissectie van de Amerikaanse droom, uitgevoerd met een cinematografische durf die de kijker dwingt tot een existentiële reflectie die men eerder bij een jonge Godard zou verwachten. Het is een werk dat, ondanks de primaire kleuren, een verrassende rijpheid vertoont en de kijker confronteert met de rauwe, ongefilterde menselijkheid die onder de gele epidermis schuilgaat. Een knap staaltje satire, al ontbreekt de ultieme loutering.