Sfeer van onvermijdelijkheid
Infinity War voelt niet als je standaard superheldenfilm. Er hangt vanaf de eerste seconde een soort onvermijdelijke dread in de lucht die ik normaal alleen bij goeie horror voel. Het kleurpalet op Titan, dat stoffige, verstikkende oranje tegenover dat diepe paars van Thanos... het is visueel echt heel sterk gedaan. Het geluid kruipt onder je huid, vooral die mmoenten van absolute stilte die hrader aankomen dan de explosies. Het is die constante dreiging, het gevoel dat je naar een tragedie kijkt die je niet kunt stoppen. Die laatste minuten lieten me echt helemaal leeg achter, alsof de grond onder me vandaan was getrokken. Het wordt je gewoon niet meer losgelaten, zelfs niet als de credits rollen. Voor een blockbuster heeft dit verrassend veel textuur en sfeer. Een zeldzaam moment waar de schaal ook echt zwaar aanvoelt.
