Review van Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb door @erik_postma

Als embedded engineer kijk ik natuurlijk met een heel specifieke bril naar de failsafe-mechanismen in Dr. Strangelove, zeker omdat ik de brontekst 'Red Alert' van Peter George ook meerdere keren heb doorgenomen. Waar het boek een strakke, bijna klinische techno-thriller is, kiest Kubrick voor een absurdistische satire, wat op zich een gedurfde world-building keuze is, maar voor mijn gevoel de interne consistentie van het militaire protocol soms net iets te veel ondergraaft. Neem nou die CRM 114; het idee dat een systeem zo hermetisch gesloten is dat er geen enkele externe override meer mogelijk is zodra de discriminatorcode is ingevoerd, is vanuit een systeemarchitectonisch standpunt zowel fascinerend als angstaanjagend, al heb ik mijn twijfels of de hardware-redundantie en de foutmarges in de vroege jaren zestig werkelijk zo robuust waren als de film suggereert. De Doomsday Machine van de Sovjets is bovendien het ultieme schoolvoorbeeld van een 'dead man's switch' die fundamenteel verkeerd is geprogrammeerd door het simpelweg negeren van de meest essentiële stap in de rationele speltheorie: de publieke communicatie van het bestaan van het systeem. Het is een logische fout in hun strategische world-building die de hele afschrikkingswaarde technisch gezien volkomen liquideert, wat natuurlijk de pointe van de film is, maar als purist die houdt van de bijna wiskundige precisie van Asimov’s Foundation, voelt het soms als een opzettelijke plot-hole om de komedie te dienen. Ik mis af en toe de 'hard' benadering waarbij systemen falen door hun eigen complexiteit in plaats van enkel door menselijke kolder, al moet ik toegeven dat de manier waarop de B-52 bemanning de beschadigde apparatuur probeert te omzeilen wel erg dicht in de buurt komt van de dagelijkse realiteit van het debuggen van legacy code onder hoge drku.